Myszoskoczki są ssakami należącymi do rzędu gryzoni (rodzina chomikowate). Tworzą podrodzinę, zwaną pierwotnie "szczury pustynne", obecnie nazywaną również gerbilami. W jej skład zalicza się około 110 gatunków afrykańskich, indyjskich i azjatyckich gryzoni, a także europejskie szczury piaskowe. Wszystkie one są przystosowane do życia w jałowym środowisku. Zamieszkują na terenach półpustynnych, gdzie kopią nory. Większość zwierząt należących do podrodziny myszoskoczków prowadzi dzienny tryb życia (niektóre są aktywne w porze wieczornej) i prawie wszystkie są wszystkożerne.

Słowo "gerbil" pochodzi od zdrobnienia angielskiej nazwy innej grupy gryzoni jerboa, zupełnie niespokrewnionych z myszoskoczkami, jednak zamieszkujących podobne nisze ekologiczne.

Długość ciała gatunków z podrodziny myszoskoczków mieści się najczęściej w zakresie 15-30 cm, włączając ogon, którego długość stanowi około połowy długości całego ciała. Jeden z gatunków, Myszoskoczek wielki (Rhombomys opimus), naturalnie występujący w Turkmenistanie, może osiągnąć ponad 40 cm długości. Myszoskoczki posiadają mocne siekacze, które stale rosną przez całe życie tych zwierząt. Aby nie doszło do ich przerostu, prowadzącego nawet do śmierci głodowej, myszoskoczki muszą zawsze mieć coś twardego do gryzienia, na czym mogłyby ścierać zęby.

Pomimo dużej różnorodności myszoskoczków, tylko kilka gatunków jest hodowanych szerzej jako zwierzęta domowe. Obecnie najbardziej rozpowszechnionym w hodowli gatunkiem jest Myszoskoczek mongolski (Meriones unguiculatus), który to zdobył sobie wielu miłośnków na całym świecie.